ناب

(ع اِ) دندان نشتر (منتهی الارب) چهار دندان نیش سبع و بهایم و چهار دندان بزرگ حیوانات باشد (برهان قاطع) دندان نیشتر « عضتهُ انیابُ الدهر و نیوبه » : (مهذب الاسماء) السن الذّی خلف الرباعیه، مؤنث ج، اَنیُب، انیاب، نُیوب، اناییب یقال فی المجاز (اقرب الموارد) دندان نیش (نظام) آن دندان پیشین از انسان که پس از رباعیات می باشد و به فارسی نیشتر گویند جج، انابیب (ناظم الاطباء) دندان بزرگ مار و فیل دندان پیش گراز (اوبهی) دندان بزرگ فیل و گراز (معیار جمالی) دندان نشتر سباع که آن را به فارسی دندان یشک گویند (غیاث) دندان سگ دندان گزنده نیش دندان جلو بزرگ فیل که آلت جنگ اوست : کرده ز بهر ستم و جور جنگ چنگ چو نشپیل و چو شمشیر ناب ناصرخسرو ناب و چنگی که گربگان دارند موش را خود برقص نگذارندسنائی تا همی گربه ناب دارد و چنگ موش را چیست به ز خانهء تنگسنائی برکند از دهان یوز به قهر کلبتین دو شاخ آهو، نابسوزنی به انصاف او شاخ آهو بره ز شیر ژیان برکند چنگ و نابسوزنی ناگرفته در او کند بریان خوک بچگان نابرآمده نابسوزنی از حادثه سوزم که برآورد ز من دود وز نائبه نالم که فرو برد به من نابخاقانی چون ماهی ارچه کنده زبانند پیش من چون مار در قفا همه زهر است نابشان خاقانی از شغب هر پلنگ شیر قضا بسته دم وز فزع هر نهنگ حوت فلک ریخت ناب خاقانی بموش ریزه بر و گربهء خیانتگر که این هژبر به جنگ است و آن پلنگ به ناب خاقانی فیلی که معظم اقبال بود به قوت ناب باب آن حصار بیرون آورد (ترجمهء تاریخ یمینی ص 405 ) آن یکی چشمش بکندی از خراب و آن دگر گوشش دریدی هم به ناب مولوی.