نائله

[ءِ لَ] (اِخ) اسم صنم ذکر مع الاساف لانها متلازمان (معجم البلدان) نام بتی است (آنندراج) نام زنی و بت (منتهی الارب) نام بتی در مَروَه بوده (مفاتیح) یکی از بت های قریش (المنجد) مؤلف امتاع الاسماع آرد: اساف و نایله، دو بت اند از بتان مشرکان که به مکه بودند (امتاع الاسماع ص 240 و 360 ) و نیز نویسد: در پیرامون خانهء کعبه 360 بت بوده از آن جمله اساف و نائله (از امتاع الاسماع ص 383 ) و نیز آرد که ابوسفیان سر خود را نزد اساف و نائله بتراشید و برای آن دو بت قربانی کرد و سر آن دو را بخون مسح نمود و گفت تا بمیرم شما را پرستش خواهم کرد چنانکه پدرم کرد (امتاع الاسماع) اساف و نائله نیز از بت های مکه و دو قطعه سنگ بوده در محل زمزم که قریش نزد آنها قربانی میکرده اند (تاریخ اسلام ص 36 ) دو صنم قریش که آنها را اساف و نایله نام بود (حبیب السیر ج 1 ص 287 ) طایفه ای گفته اند که موجب عبادت اصنام در میان ذریت اسماعیل علیه السلام آن شد که اساف و نایله که مردی و زنی بودند از بنی جرهم بواسطهء کمال شرارت نفس و اشتعال نایرهء شهوت در نفس خانهء کعبه با هم مباشرت نمودند و جبار شدیدالانتقام هر دو را سنگ گردانیده مردم آن دو جسد سنگین را از بیت الله بیرون آوردند، اساف را بر سر کوه صفا و نایله را بر مروه نصب کردند و به مرور ایام شهور و اعوام ساکنان مکهء مبارکه به پرستش آنها مشغول گشتند و به اعتقاد زمره ای آنکه نخست شخصی که مردم را به عبادت اساف و نایله مأمور گردانید عمروبن طی خزاعی بود (حبیب السیر ج ( 1 ص 57.