مینا

(اِ)(1) گیاهی است زینتی از تیرهء مرکبان(2) که یکساله است و بوته اش ممکن است به ارتفاع 1 تا 2 متر نیز برسد. در حدود 200 گونه دارد که اکثر دارای گلهای سفیدرنگ یا آبی هستند این گیاه بوسیلهء تخم هایش کشت و تکثیر میشود. مینای باغی. مینای دمشقی. عین البقر. صغیر گوزو. (از فرهنگ فارسی معین) (از لاروس) (از فرهنگ گیاهی بهرامی).
- مینای آسمانی(3)؛ گونه ای مینا که آن را عَینون(4) نیز گویند. (از فرهنگ گیاهی بهرامی) (از لکلرک). رجوع به عینون شود.
- مینای چمنی(5)؛ گونه ای مینا که دارای گلهای سفیدرنگ و نسبتاً درشت است و جزء گیاهان زیبای زینتی است. زهرالربیع. زهراللؤلؤ. بابونج ابیض. مینا. گل مینا. (از واژه نامهء گیاهی) (از فرهنگ گیاهی بهرامی) :
سندس رومی در نارونان پوشاندند
خرمن مینا بر بیدبنان(6) افشاندند.
منوچهری.
هر کجا پوئی ز مینا خرمنی است
هر کجا جوئی(7) ز دیبا خرگهی.منوچهری.
به محفلی که سخن گویم از عقیق لبش
مرا چو غنچهء مینا گل از دهن ریزد(8).
مفید بلخی (از آنندراج).
(1) - Chrysenthemum leucanthemum .
(فرانسوی) , Reine - marguerite(لاتینی)
.
(فرانسوی)
(2) - Composees .
(فرانسوی)
(3) - Globulaire vulgaris (4) - عینون به گیاه دیگری به نام کحلا (کحلان) نیز گفته شده است. رجوع به کحلا شود.
(5) - Bellis Leucanthemum perennis, , Marguerite des pres,(لاتینی)
.
(فرانسوی) Fleures de paques
(6) - ن ل: سندسیان.
(7) - ن ل: بینی.
(8) - در این شعر غنچهء مینا به «شیشهء شراب» و «گل» به «شراب» نیز ایهام دارد، و در این صورت شاهد معنی نتواند بود.