مو

(معرب، اِ )(1) گیاهی است از تیرهء چتریان که آن را شوید بری نیز گویند و دارای خواص زیادکننده شیر و قاعده آور است و مدر نیز می باشد. اثامیطیقون. رازیانهء بیابانی. شبت بری. شوید بری. تامساورت. تامشاورت. بسبسه. کَمّون الجبل. (یادداشت مؤلف). به لغت یونانی نام بیخ دوائی است که هم به یونانی میون خوانند. گویند گزر و زردک صحرائی است. (از برهان). نام گیاهی دوایی. (ناظم الاطباء). داروئی است نافع جهت درد مفاصل و درد جگر شرباً و طلاء و نیز عسر بول و درد مثانه و رحم و مغص و نفخ. (منتهی الارب) (آنندراج). و رجوع به ترجمهء صیدنهء ابوریحان و تحفهء حکیم مؤمن و اختیارات بدیعی و ذخیرهء خوارزمشاهی و تذکرهء داود ضریر انطاکی ص333 شود. گزر دشتی. || زغال اخته. در عقار ص231 آمده: «مو هوالمران، و بعجمیه الاندلس مرانه» و «مران» همان زغال اخته است ولی مترجم عقار همین کلمه را به معنی شوید بری آورده است.
.
(یونانی) , Meom(لاتینی)
(1) - Meum