ختم

[خَ] (ع اِ) انگوین (از مهذب الاسماء) انگبین || دهانه های انگبین (از منتهی الارب) (متن اللغه) (معجم الوسیط ||) مُهر ج، ختوم (از یادداشت مؤلف ||) رَین (از یادداشتهای مؤلف ||) طبع (از یادداشتهای مؤلف ||) پایان گفتار و کلام : چو شد ختم گفتار بیور همه مر آنرا شنیدند شاه و رمهفردوسی || آخر سرانجام پایان انتهاء تمام انجام (ناظم الاطباء ||) بپایان رسیده تمام شده پایان امری بوجهی که تو گویی دیگر آن امر را پایانی به این خوبی و کمال نیست : سخن گفتن به که ختم است میدانی و می پرسی فلک را بین که می گوید بخاقانی بخاقانی خاقانی سلطنت امروز ختم بر پسر طغرل است کایت حق پروری در گهر طغرل است خاقانی تو گویی تا قیامت زشت رویی برو ختم است و بر یوسف نکویی سعدی (گلستان (||) اِمص) فاتحه خوانی بعزای کسی نشستن تذکر کسی - ختم امری بودن؛ واجد آن امر بحد نهائی بودن آن صفت را بحدی داشتن که تو گویی دیگر نمی تواند کسی آنرا به این کمال دارا باشد چون: فلانی ختم حقه بازهاست، فلانی ختم بی شرفهاست - ختم امن یجیب؛ انجام 27 ) همراه است، کنایه از تضرع و / قرآن 62 ) « امّن یجیب المضطر اذا دعاه فیکشف السوء » تشریفات مذهبی است که با تکرار جملهء اللهم العن عمر ثم ابابکر و عمر ثم عثمان » : بدبختی نیز می باشد - ختم چهار ضرب؛ انجام تشریفات مذهبی است که با ذکر عبارت 2) آن سرپوش و / قرآن 7 ) « ختم الله علی قلوبهم » همراه است - ختم حق؛ مهر الهی کنایه است از آیه « و عمر ثم عمر ثم عمر دربستگی که حق بر امری میزند : بازدان کز چیست این روپوشها ختم حق بر چشمها و گوشها(مثنوی) - ختم سخن؛ پایان سخن نهایت کلام : خاتمهء فکرت و ختم سخن نام خدایست بر او ختم کننظامی - ختم عمل؛ قرارداد (ناظم الاطباء ||) - سرانجام (از ناظم الاطباء) - ختم قرآن؛ یک دور قرآن را از ابتداء تا انتهاء خواندن - ختم کمال؛ نهایت کمال انتهای کمال : ختم کمال گوهر عباس مقتفی که اعزاز یافت گوهر آدم ز جوهرش خاقانی - ختم نبوت؛ کسی که نبوت بر او ختم شده باشد کنایه از حضرت محمد بن عبدالله است : یکی ختم نبوت گشته ذاتش یکی ختم ممالک بر حیاتشنظامی - مجلس ختم؛ مجلس فاتحه خوانی مجلس عزای کسی مجلس ترحیم مجلس یادبود مرده.