جستجوی واژه در لغتنامه دهخدا
جستجوی معنی واژه بیضا: (تعداد کل: 4)
بیضا
[بَ / بِ] (از ع، ص) مأخوذ از بیضاء تازی. (ناظم الاطباء). رجوع به بیضاء شود :
گوهر حمرا کند از لؤلؤ بیضای خویش
گوهر حمرا کسی از لؤلؤ بیضا کند.
منوچهری.
طوطی ری عذرخواه ری بس است
سوی طوطی قند بیضایی فرست.خاقانی.
کعبه را باشد کبوتر در حرم
در حرم شهباز بیضا دیده ام.خاقانی.
گرچه در نفط...
گوهر حمرا کند از لؤلؤ بیضای خویش
گوهر حمرا کسی از لؤلؤ بیضا کند.
منوچهری.
طوطی ری عذرخواه ری بس است
سوی طوطی قند بیضایی فرست.خاقانی.
کعبه را باشد کبوتر در حرم
در حرم شهباز بیضا دیده ام.خاقانی.
گرچه در نفط...
بیضا
[بَ] (اِخ) از بلوکات ولایت آبادهء فارس، جمعیت 20000 تن، مرکز تل بیضا که آثار قدیمه زیاد دارد، دارای 54 قریه. (از یادداشت مؤلف). بلوک بیضا میانهء شمال و مغرب شیراز است و این بلوک را برای آن بیضا گویند که لشکر عرب چون سپاه عجم را شکست داد بر...
بیضا
[بَ] (اِخ) نام یکی از دهستان های بخش اردکان است که در شهرستان شیراز واقع است. این دهستان از 75 پارچه آبادی تشکیل شده و قراء مهم آن عبارتند از: انبو، بانش، تل بیضا و شیخ عبود. جمعیت دهستان در حدود 15000 تن است. (از فرهنگ جغرافیایی ایران ج 7).
بیضا
[بَ] (اِخ) پایتخت قدیم خزر بقول جغرافی نویسان قدیم عرب و متأخران آن را اتل (بنام رود اتل یا ولگا که شهر مذکور در ساحل آن بود) نامیده اند. نام ترکی آن سارغشر (شهر زرد) است و هشترخان کنونی بجای آن شهر بنا شده است. (فرهنگ فارسی معین).