[بِ هِ] (اِ) در اوستا «وهیشته» از ریشهء «وهو»(1) صفت تفضیلی است برای موصوف محذوف که «انگهو»(2) (خوب) و «ایشت»(3) (علامت تفضیل) یعنی خوشتر، نیکوتر و آن (جهان هستی) باشد و جمعاً یعنی جهان بهتر، عالم نیکوتر، ضد دژنگهو = دوزخ پهلوی و «وهیشت»(4) فردوس. خلد. جنت. جایی خوش آب...