جستجوی واژه در لغتنامه دهخدا
جستجوی معنی واژه ام کلثوم: (تعداد کل: 12)
ام کلثوم
[اُمْ مِ کُ] (ع اِ مرکب) شیر ماده. (از المرصع). || و گویند شترمرغ است. (از المرصع).
ام کلثوم
[اُمْ مِ کُ] (اِخ) دختر ابوبکر صدیق خلیفهء اول که از زنان تابعی است و پس از مرگ پدر زاده شد. رجوع به الاصابه فی تمییز الصحابه ج 8 ص 276 شود.
ام کلثوم
[اُمْ مِ کُ] (اِخ) دختر ابوسلمه بن عبدالاسد مخزومی از ام سلمه (که بعد بازدواج رسول اکرم درآمد). ربیبهء رسول اکرم بود. رجوع به الاصابه فی تمییز الصحابه ج 8 ص273 شود.
ام کلثوم
[اُمْ مِ کُ] (اِخ) دختر زمعه قرشی عامری، خواهر سوده ام المؤمنین بوده. (از الاصابه فی تمییز الصحابه ج 8 ص273).
ام کلثوم
[اُمْ مِ کُ] (اِخ) دختر عباس بن عبدالمطلب هاشمی. از زنان صحابی بود. رجوع به الاصابه فی تمییز الصحابه ج 8 ص276 شود.
ام کلثوم
[اُمْ مِ کُ] (اِخ) دختر عبدود و خواهر عمروبن عبدود و زنی شاعر و فصیح و صاحب جمال و کمال بوده است و در واقعهء قتل برادرش بدست علی بن ابیطالب (ع) اشعاری بدو منسوب است که مطلع آنها بیت زیر است:
لو کان قاتل عمرو غیر قاتله
لکنت ابکی علیه آخرالابد.
رجوع...
لو کان قاتل عمرو غیر قاتله
لکنت ابکی علیه آخرالابد.
رجوع...
ام کلثوم
[اُمْ مِ کُ] (اِخ) دختر عبدالله بن عامر و زن یزیدبن معاویه بوده است. رجوع به ریحانه الادب ج 6 ص239 و خیرات حسان ج 1 ص58 شود.
ام کلثوم
[اُمْ مِ کُ] (اِخ) دختر عقبه بن معیط یا ابی معیط اموی، خواهر ولیدبن عقبه و زن عبدالرحمان بن عوف و خواهر مادری عثمان بن عفان و از زنان صحابی بوده. رجوع به الاصابه فی تمییز الصحابه ج 8 ص274 و ریحانه الادب ج 6 ص234 و تنقیح المقال شود.
ام کلثوم
[اُمْ مِ کُ] (اِخ) دختر علی بن ابیطالب (ع) از فاطمه (ع) که بنا بمشهور بهمسری عمر خلیفهء دوم درآمد. در تنقیح المقال آمده که ام کلثوم کنیهء زینب کبری دختر علی است که در کربلا با برادرش حسین بن علی همراه بوده و سپس به شام و مدینه رفته...
ام کلثوم
[اُمْ مِ کُ] (اِخ) سومین دختر رسول اکرم بود که بعد از مرگ رقیه در سال سوم هجری بازدواج عثمان بن عفان درآمد و در سال نهم هجری وفات کرد و لقب ذوالنورین عثمان بسبب ازدواج وی با ام کلثوم و رقیه دو دختر رسول اکرم است. رجوع به الاصابه...
ام کلثوم
[اُمْ مِ کُ] (اِخ) نام دو تن از دختران موسی بن جعفر (ع) بوده. (از ریحانه الادب ج 6 ص 233).
ام کلثوم
[اُمْ مِ کُ] (اِخ) یکی از دختران حسین بن علی (ع) بوده. (از ریحانه الادب ج 6 ص233).